Jak rzyć?

Zauważyłam, że coraz częściej dręczą mnie pytania natury egzystencjalnej. Z biegiem czasu widzę, że pytanie: Jak rzyć? coraz częściej pojawia się w mojej głowie. Dlatego, aby odzyskać spokój ducha, rozpoczęłam risercz, który miał na celu przywrócić harmonię w moim życiu. Jednakże, po dość krótkim czasie zorientowałam się, że zagadnienie to, nie jest tak proste i jasne, jak mogłoby się z pozoru wydawać. Ba, jestem nawet w stanie zaryzykować stwierdzeniem, że im bardziej zagłębiam się w to zagadnienie, odkrywam ogrom owego tematu. Właściwie nie widzę końca, pytanie Jak rzyć? jest jak czarna dziura. Postanowiłam więc zdobyć się na heroizm i poświęcić swoje życie szukaniu na nie odpowiedzi. Wiadomo jednak, że mimo pozornej prostoty tego pytania, jest ono, naturalnie, bardziej złożone i wraz z nim, rodzą się inne, kolejne. Tak więc, aby rzyć łatwiej, i aby ułatwić innym rzycie, postanowiłam założyć tego bloga, bo a) jest to teraz modne; b) wiem, że ludzi szukających odpowiedzi na to pytanie jest więcej. Wierzę w naszą siłę i wierzę w to, że odpowiedź ta czeka gdzieś na nas; c) będzie to mój umowny pamiętnik podróży i wypraw w poszukiwaniu odpowiedzi. Nie powiem, że nie, czuję się teraz odrobinę jak Indiana Dżons, choć nigdy nie widziałam ani jednego filmu z udziałem tejże postaci. Czuję się jak archeolog i łowca skarbów w jednym.
Dzisiejsza notka, to tylko wstęp i krótki opis tego czemu poświęciłam rzycie. Uchylę również rąbka tajemnicy i zdradzę, że w moją pierwszą podróż służbową udałam się do stolicy i pytałam ludzi Jak rzyć? Przedstawiam zdjęcia z pierwszego dnia pobytu, na których umartwiam się i lamentuję, bo tak ciężko rzyć, gdy nie wiesz Jak rzyć...

Zdjęcia były robione z ukrycia.
P.S. Na zdjęciach noszę na piersi Garego, o którym, możecie być pewni, nie jeden post powstanie jeszcze.